Opowiadanie

           
    Hej Kochani!
Dzisiaj chciała bym Wam pokazać opowiadanie, które napisałam rok temu. Miłej lektury ;)





                  





 Prolog
             Śnię. Znowu śnię. I znowu ten sam sen. Gdy tylko zamknę oczy, przenoszę się do innego świata. Gdy ułożę się w moim ciepłym i wygodnym łóżku, natychmiast znajduję się na polu bitwy. Bitwy między elfami a upadłymi aniołami.
      Widzę siebie jako wojowniczkę, ubraną w liliową zbroję na białym pegazie, a u mego boku, śnieżnego tygrysa, natomiast na ramieniu -dostojnego orła. Stoję w samym środku pola bitwy z dziwnym mieczem w ręku. Nagle jakiś mężczyzna w czarnej zbroi podjeżdża do mnie na swoim koniu i walczy ze mną. Walka w moim śnie zwykle nie trwa długo i kończy się tym, że mężczyzna zostaje ugodzony ostrzem mojego miecza i znika, a potem następuje nicość i przenoszę się do innego miejsca, gdzie stoję na stromym wzgórzu i mam ochotę rzucić się w przepaść, ale w ostatniej chwili ratuje mnie tajemniczy chłopak. Nie znam go, nie widzę dokładnie jego twarzy, nie wiem, jak ma na imię. Widzę tylko jego błękitne oczy     i strach przed tym, że może mnie stracić.
Kim jest ten chłopak? Co oznacza ten sen? Jaką rolę w nim odgrywam? Kim tak naprawdę jestem?


  Rozdział 1.
              Boże!
Znowu zaczyna się mój nudny, zwyczajny dzień. Budzik dzwoni, mama z dołu woła               na śniadanie, a tata jedzie do pracy. Kolejny zwykły dzień. W końcu złażę z łóżka, ubieram się i schodzę na dół.
- Mamo, co na śniadanie? -krzyczę ze schodów.
- Jajecznica z bekonem i płatki na mleku. -Odpowiada mama, jeszcze niezupełnie rozbudzona. Moja mama jest wysoką i szczupłą kobietą. Ma złociste blond włosy i błękitne oczy.
- Znowu ….-Jęczę jak zwykle.
- Tak, znowu i nie marudź. Jak pójdziesz na swoje, to będziesz jadła to, co chcesz?- Odpowiada poirytowana mama.
- Dobra, dobra…
        Po śniadaniu jadę autobusem do szkoły. Jeszcze przed pierwszą lekcją muszę przypomnieć sobie zagadnienia do klasówki z matmy. Po szkole wracam do domu na pieszo i chociaż robię to po raz setny, to jednak dzisiaj czuje się trochę nie swojo. Mam złe przeczucia, no cóż, ale idę dalej. Czasem mam wrażenie jakby ktoś mnie śledził, ale gdy się odwracam to nikogo tam nie widzę. Wzdrygam się na dźwięk łamanej gałązki. Gdy przechodzę koło lasu nagle ktoś łapie mnie od tyłu w pasie i knebluje mi usta. Powtarza przy tym, że wszystko będzie dobrze i mam się niczego nie bać. To jednak nie skutkuje. Zaczynam kopać nogami, wierzgać, drapać go po masce, pod którą była ukryta twarz, ale       i to nie pomaga. Trzyma mnie mocno i chyba nie ma zamiaru puścić. Zaczynam wrzeszczeć, ile tylko sił w płucach, może ktoś mnie usłyszy.
- Nie krzycz. I tak nikt cię tu nie usłyszy. Zaufaj mi, nie zrobię ci krzywdy.
- Jak mam ci zaufać, skoro porywasz mnie i nie wiem, kim jesteś?- Wołam zrozpaczona.
- Wszystko w swoim czasie. Obiecuję, że dowiesz się wszystkiego, o co tylko zapytasz.
- Kiedy?
-Wtedy, kiedy powiem.- Odparł mężczyzna.- Choć ciężko stwierdzić, czy to był mężczyzna, wydaje mi się, że raczej chłopak. Był dobrze zbudowany, ale miał łagodniejszy głos niż prawdziwy mężczyzna.
-Czy pójdziesz ze mną?- Było to raczej pytanie retoryczne, ponieważ dobrze wiedziałam, że chcąc czy nie chcąc, będę musiała z nim pójść.

 Rozdział 2.
Przeszliśmy przez las i znaleźliśmy się przy jakimś dziwnym parkanie. Była to złota brama z mnóstwem zdobień. W centrum bramy znajdował się ogromny zamek na klucz, który wisiał na szyi ogromnego potwora. Jak go zobaczyłam, od razu podskoczyłam ze strachu.
- Spokojnie, on nie zrobi ci krzywdy.- Powiedział zamaskowany chłopak.
- Tak, oczywiście.- Odparłam z sarkazmem. Potwór miał chyba ze dwa i pół metra wzrostu, ważył około dwóch ton i bardzo przypominał ogra.
- Bo to jest ogr.- Odparł chłopak.
- Skąd wiesz, o czym myślę?!
- Jak chcę, to wiem.-Odparł obojętnie zamaskowany.
     Po tych słowach ogr ni z stąd ni z owąd otworzył bramę i weszliśmy do innego świata. Był piękny. Wszędzie rosły drzewa i kwiaty. Niebo było koloru głębokiego błękitu, a powietrze było czyste, nie to co w mieście.
- Witaj w Avalonie.
   Odwróciłam się i zobaczyłam chłopaka bez maski.
- A gdzie ten zamaskowany?- Zapytałam.
- To ja nim jestem.
   Chłopak był przystojny, dobrze zbudowany. Miał niebieskie oczy, ciemne włosy i był lekko opalony. To był chłopak z mojego snu.
- Cześć, jestem Maison.
- Cześć, Marina.
- Wiem, kim jesteś.
-Ciekawe, skąd?
- A tak po prostu …
 Rozdział 3.
                     Maison pokazał mi cały Avalon. Jest jeszcze piękniejszy niż myślałam. Ciężko to ubrać w słowa i powiedzieć, jak bardzo jest piękny. Widziałam wszystko.              Od kawałka brązowej ziemi aż po błękitne niebo. Na prawdę coś pięknego.
- I jak ci się tu podoba?- Zapytał Maison.
-Jest wspaniały! – Odparłam roześmiana.
- Chodź, pójdziemy do Megarona.
- Kim jest Megaron?
- Dowiesz się wszystkiego na miejscu.
       Szliśmy dosyć długo zanim, dotarliśmy do celu, którym był pałac cały wzniesiony z kości słoniowej. Miał mnóstwo okien ozdobionych różnokolorowymi witrażami. Na jego konstrukcję składało się chyba ze dwadzieścia ogromnych wież zakończonych długim prętem z ametystową perłą na czubku.
    Drzwi pałacu były zrobione z kutego żelaza, na których wyżłobione były różne tajemnicze znaki. Wrota były zamknięte na cztery spusty, a wejścia pilnowało dziesięciu żołnierzy.
- Stać, kto idzie?!- Wykrzyknął jeden z żołnierzy.
- Maison. Przyprowadziłem gościa.
- Dobrze. Wchodźcie.
    To powiedziawszy, otworzył masywne wrota i weszliśmy do środka. W środku pałacu podłoga była cała zrobiona ze szkła, a z sufitu zwisały kryształowe żyrandole. Były tam też schody wykonane z oszlifowanego marmuru.
- O witajcie! Witajcie!- Do Sali wszedł bardzo uradowany starzec. Miał siwe włosy zwisające mu aż do stóp i długą brodę. Na twarzy malował mu się przyjazny wyraz twarzy i śmiejące się oczy. Był raczej miłym staruszkiem.
- Przepraszam. Czy ja mogłabym się w końcu dowiedzieć, o co w tym wszystkim chodzi?
-Ależ naturalnie moja droga. Pytaj, o co chcesz, a ja postaram się udzielić odpowiedzi na twoje pytania. A może ja opowiem ci całą historię, a potem ty zadasz pytania. Dobrze?
- Dobrze.
- No, więc, jesteśmy elfami. Istotami nieśmiertelnymi. Uwielbiamy różnorodne zabawy. Żyjemy w zgodzie z naturą i dbamy o nią, ale do rzeczy. Nie szukamy zwady, ale mamy jednego wroga- upadłe anioły. Ich przywódcą jest Otatron, niegdyś mój bliski przyjaciel         z którym teraz nie utrzymuję kontaktów. Był on kiedyś jednym z najsilniejszych archaniołów, ale chciał więcej władzy. Było mu mało tego, co miał, więc zrobił coś, czego nie powinien, zabił swojego brata z zazdrości, aby zyskać urząd tego najsilniejszego archanioła. Nie spodobało się to Bogu, który bardzo rozgniewany odebrał mu skrzydła i zesłał go                z powrotem na ziemię. Błagał mnie o pomoc, więc mu jej udzieliłem, przyjąłem go pod swój dach. Ale jemu wciąż było mało. Próbował zabić mnie. Jednak zapomniał o tym, że jestem nieśmiertelny. Odebrałem mu moc i wygnałem go z Avalonu.
- Dobrze. A jaką ja w tym wszystkim odgrywam rolę?- Zapytałam.
-Kiedy wygnałem Otatrona, szukał zemsty. Chciał się zemścić na mnie i na wszystkich elfach, więc próbował zatruć nasze Drzewo Wszechświata.
- Co to jest?- Zdziwiłam się nigdy nie słyszałam o takim drzewie, jak również o elfach. No chyba że w książkach.
- Drzewo Wszechświata to drzewo, bez którego Avalon nie mógłby istnieć.
- Coś takiego, jak serce człowieka?
- Tak, dokładnie jak serce człowieka, czy nawet elfa. Bez tego nie moglibyśmy żyć                     i normalnie funkcjonować.
- A co takiego zrobił Otatron?
- Podciął korzenie i wlał w nie truciznę. Na szczęście w porę udało nam się odratować to drzewo. Jednak wiedzieliśmy, ze nadal jest bardzo zagrożone, więc postanowiliśmy,             że wytniemy serce drzewa i damy je elfiemu dziecku i ześlemy je do świata ludzi, gdzie byłoby bezpieczne, ponieważ Otatronowi w życiu nie przyszłoby do głowy szukać Go na Ziemi.
- No i co? To niby ja mam znaleźć to dziecko i je tu przyprowadzić?
- Ależ oczywiście, że nie. To dziecko jest już w naszym świecie.
- To po co wam jestem ja?
- Ty nic nie rozumiesz, to ty jesteś tym dzieckiem.-Odpowiedział mi Megaron.
       Po tych słowach zdziwiłam się okropnie. Jak mogę być elfickim dzieckiem, skoro ani moja mama, ani mój tata nie są elfami!
- Ale jak to możliwe?- Zapytałam rozczarowana.
- Zostałaś adoptowana. Twoi rodzice są dobrymi ludźmi, ale niestety nie mogli mieć dzieci dlatego uznaliśmy że są odpowiedni do opieki nad tobą.
-Nie, to nie możliwe. Jak mogło do tego dojść?- Byłam wściekła. Dlaczego nikt mi nic nie powiedział. Dlaczego tyle czasu byłam okłamywana? Na te pytania chyba raczej nie znajdę odpowiedzi.
- Musisz zabić Otatrona i wyzwolić swoją prawdziwą ojczyznę.
- Zgoda, ale jak mam to zrobić, skoro ja nie umiem ani walczyć, ani zabijać
-Spokojnie, Maison cię wszystkiego nauczy.
Już się bałam, co to będzie.


 Rozdział 4.

 Trening z Maisonem na „wojownika” zaczęliśmy od razu po wyjściu od Megarona.
      Maison przeprowadził mi najpierw naprawdę ostrą rozgrzewkę. Musiałam skakać, czołgać się, biegać, turlać itd. Musiałam zrobić wszystko, co mi tylko kazał. Po strasznej rozgrzewce nauczył mnie, jak walczyć mieczem.
- Po co mi to?- Powiedziałam zanim zastanowiłam się, co mówię.
- A widziałaś kiedyś wojnę bez walki na miecze? – Zapytał rozbawiony moją głupotą Maison.- Musisz umieć walczyć na miecze, ponieważ inaczej nie pokonasz Otatrona. Tyle tylko, że jego nie zabijesz zwyczajnym mieczem.
- A jakim mam go zabić?- Zapytałam.
-Miecz, który może zabić Otatrona, znajduje się w Szklanym Pałacu.
- To znaczy, że Megaron go ma.
- Nie, to by było za proste. Miecz znajduję się w Szklanym Pałacu. Ale żeby go zdobyć, trzeba rozwiązać trudną zagadkę Esmeraldy – strażniczki miecza i władczyni pałacu. Ostrzegam, wymyśla bardzo podchwytliwe zagadki. Jeżeli nie odgadniesz ich od razu, to nie ma co liczyć na miecz.
- A czy to ja koniecznie muszę zabić Otatrona?
- Tak, bo tylko ty nosisz w sobie serce Drzewa Wszechświata.
I na tym skończyła się rozmowa.
      Ćwiczyliśmy cały tydzień, aż w końcu byłam gotowa do walki. Władałam wyśmienicie mieczem, potrafiłam strzelać z łuku do celu i nauczyłam się jeździć konno. A tak a propos tego konia -był to biały pegaz, taki sam jak w moim śnie.
    Podczas mojego dotychczasowego pobytu w Avalonie zrozumiałam o co chodzi w mojej wizji sennej. Mężczyzna w czarnej zbroi to Otatron i muszę go zabić, a tajemniczy chłopak to Maison. Ale nie rozumiem jeszcze momentu nad wzgórzem, jest dla mnie najbardziej zagadkowy. Po co chciałam się rzucić ze skarpy i czemu Maison tak na mnie patrzył?

   

 Rozdział 5.
     Po jakimś czasie wyruszyliśmy konno do Szklanego Pałacu. Jechaliśmy cały dzień i całą noc aż w końcu dotarliśmy na miejsce. Zamek nie na darmo ma taką nazwę, ponieważ cały jest wykonany ze szkła od podłogi po sufit, od bram po wieże.
- Wygląda na kruchy i delikatny.
- Uwierz mi, wcale taki nie jest.
    Weszliśmy do środka.
- Witam. Po co przybywacie? – usłyszeliśmy miękki głos kobiety. Była ubrana                            w szmaragdową suknię, a na głowie miała koronę z muszli małż.
- Przybywamy po miecz.- Odpowiedział zdecydowanie Maison.
- A więc tak. To musicie odpowiedzieć na moją zagadkę. Co było pierwsze drzewo czy nasionko?
- I co, znasz odpowiedz? Chciałbym ci powiedzieć, że odpowiedź drzewo albo nasion ko są błędne.- Podpowiedział mi Maison.
- Wiem, wiem. Może ty mi lepiej nie podpowiadaj. To proste. To proste: koło nie ma początku.
- Jak to odgadłaś? Wiesz, ilu ludzi przed Tobą poległo na tym. No ale dobrze, w pełni zasłużyłaś na swój miecz.
      I zamachnęła rękami, a spod wody wydobył się wspaniały miecz. Miał srebrne ostrze               i diamentową klingę, był cudowny i taki magiczny.
    Nagle po chwili ukazała nam się mgiełka, a w niej ujrzeliśmy twarz Megarona.
- Wracajcie szybko, właśnie rozpętała się wojna. Marino, potrzebujemy twojej pomocy! Natychmiast!
       Zebraliśmy się z Maisonem i wyruszyliśmy tak szybko, jak mogliśmy. Pędziliśmy co sił, ale byliśmy zbyt wolni żeby zdążyć pomóc elfą, dlatego w pewnym momencie nasze pegazy rozłożyły skrzydła i wzbiły się w powietrze. Lecieliśmy krócej niż godzinę. Gdy dotarliśmy na miejsce, w magiczny sposób na moim ciele pojawiła się liliowa zbroja. Wydobyłam miecz zza pasa i wybiegłam na środek bitwy. Wtedy go zobaczyłam.


 Rozdział 6.
I co, to niby ta dziewczyna ma być tą wybraną? Tą, która ma mnie zabić? – Powiedział ironicznym śmiechem Otatron.
- Tak, to ja. Jeśli masz wątpliwości, co do mojej siły, to zmierz się ze mną, a ja przysięgam,   że cię pokonam.
- To się jeszcze okaże.-Odpowiedział Otatron.- To będzie łatwiejsze niż odebranie dziecku cukierka.
    Obnażył swój miecz i przystąpił do walki. Walka trwała godzinami. Oboje nie przyjmowaliśmy takiej opcji, aby się poddać. Walczyliśmy do końca. Obroniłam kilka jego ciosów i wydałam kilka pchnięć, ale żadne niestety nie trafiło w serce. I wtedy na niebie pojawiła się dziwna mgła. Otatron na ułamek sekundy zagapił się na nią i to była szansa dla mnie. Wykonałam ostatnie pchnięcie i trafiłam prosto w serce. Otatron upadł na ziemię.
- Jeszcze się zemszczę!- Wykrzyczał i zniknął, a z nim wszystkie jego upadłe anioły.
- Wygraliśmy bitwę!- Zaczęłam się cieszyć.
- Tak, ale obawiam się, że wojna nadal trwa.- Odpowiedział zadumany Megaron.
- Co to oznacza?- Zapytaliśmy równocześnie z Maisonem.
- Otatron został trafiony, ale niepokoi mnie fakt, że zniknął bez śladu. Po jego śmierci powinny zostać czarne, osmalone pióra.
Po tych słowach strasznie się zaniepokoiłam.
- To co teraz będzie?- Zapytał Maison.
- Nie wiem.-Odpowiedział beznamiętnie Megaron.
    Zrozumiałam o co chodzi w moim śnie. Tygrys i orzeł mieli charakter symboliczny. A ten fragment na wzgórzu to chyba tylko zwyczajny sen. Jednak kilka faktów mnie niepokoi:
    Czy Otatron naprawdę nie żyje? Czy wróci nie bawem i rozpęta jeszcze większą wojnę? Jak mam go unicestwić?

    Myślę, że na te pytania znajdę niebawem odpowiedzi.



♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
A tutaj chciałaym pokazać Wam rysunek dla oliwiawery2001  inspirowany jej opowiadaniem
                             ( sorry za te magnesy ale mój obrazek wisi na lodówce ;3)

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
Mam nadzieję,że sie spodobało. A może chcecie więcej  to mogę jeszcze coś wyskrobać ;) Co wy na to? :)
To tyle na dzisiaj ;)
Trzymajcie się i cześć;)



Czytaj dalej...

Haute Couture

Hejka Kochani !
Bardzo Was przepraszam za długą nieobecność ale przez około tydzień nie było mnie w domu , a aktualnie zaczęły się u mnie żniwa , więc trudno mi określić kiedy pojawi się następna szkoła rysowania..
Przygotowałam na dzisiaj dla Was takie o to coś
( szczerze to nie mam pojęcia jaki tytuł nadać temu projektowi, może Wy macie jakiś pomysł;)
Zaczynamy! ;)
Jak zwykle najpierw szkic.
Brązową kredką ,,Bic " malujemy włosy ale końcówki zostawcie białe.

Wyżej wspomniane końcówki pomaluj zieloną kredką.

Przyciemniamy włosy ciem,no brązową....

....i ciemną zieloną kredką.
 ..
Teraz skóra ( nie będę się rozpisywać na zdjęciach wszystko widać)



Teraz makijaż na prawej rzęsie mojej modelki jest takie ,,coś ,, w razie wątpliwości to motylek:)

Skrzydełka zacieniowujemy różową kredką.

Wzorek malujemy fioletową

Górę sukienki kolorujemy widocznymi tu kolorami.

To samo  z rękawiczkami.

I butami ;)



Tył sukienki malujemy tak jak na zdjęciu.

w wielu innych tutorialach tłumaczyłam jak cieniuje falbanki, nie chce mi się robić tego po raz enty, więc jak chcecie się dowiedzieć to zajrzyjcie do innych moich lekcji :) tymczasem pokaże Wam tylko zdjęcia.





Jeszcze tylko tło i podpis i projekt gotowy. 
Mam nadzieję ,że się podobało ;)
I co pomożecie mi znaleźć tytuł dla tego projektu ;)
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
A teraz chciała bym pokazać Wam kilka moich rysunków malowanych w ostatnim czasie chcę wiedzieć co o nich myślicie, co poprawić, a czego się nada trzymać :)
Z góry wielkie dzięki;)
( to jest  szablon Top Model przerysowany na kartkę o formacie A3 wyszła mi trochę podobna do jakiejś ropuchy :)

( w ogóle nie podobna , a może zgadniecie kto to jest ;) przerysowałam rysunek jednej z moich ulubionych artystek ;)

( Rihanna z plakatu . jak Wam się podoba ? Podobna w ogóle ???
To tyle na dzisiaj ;)
Do kolejnego posta ;)
Marina1999@
Czytaj dalej...

CollectA złoto-kasztanowata klacz arabska nr 88475

Hejka Kochani! 
Ten post miał się pojawić tydzień temu ale przez tydzień nie było mnie w domu  ;) w innym poście opowiem dlaczego ;)




A przechodząc do szczegółow tydzień temu przyszła do mnie figurka którą zamówiłam sobie na merlinie.
A oto ona ;
Klacz rasy arabskiej, maści Golden Chestnut - figurka
Klacz arabska firmy CollectA o nr katalogowym 88475




 Nogi klaczy  są miękkie i gumowate. Nie rozjeżdżają  się  jak stoi, ale mogły by być bardziej stabilne .
Koń jest wykonany bardzo szczegółowo. Są zaznaczone strzałki a nawet wicherki na sierści.




A tu taj trochę o firmie CollestA:
,,Misją firmy Collecta jest budowanie świata przyrody w miniaturze dla kolekcjonerów. Collecta to jeden z największych na świecie producentów zabawkowych replik zwierząt oraz postaci mitologicznych. Oferuje produkty najwyższej jakości pod względem rzeczywistego odwzorowania kształtów i kolorów. Figurki mogą być wykorzystywane w odgrywaniu ról w celach edukacyjnych, ale także przypominają o zagrożonych gatunkach, rozwijając potrzebę ochrony środowiska z korzyścią dla zwierząt, które reprezentują. Firma Collecta z pomocą paleontologów z Wielkiej Brytanii stworzyła jedną z największych kolekcji dinozaurów na świecie, natomiast przy współpracy z dobrze znanym ekspertem jeździeckim z USA Deborah McDermott powstają realistyczne modele koni."




Trochę zdjęć figurki ( na tle stajni nad którą nadal cięzzko pracuje ;)






To tyle na dzisiaj ;) 

Czytaj dalej...

Zmiany, zmiany i jeszcze raz zmiany ;)

Hejka Kochani !
♥♥♥♥♥
Po tytule możecie wnioskować,że na moim blogu jest prowadzony remont ;)
Skoro blog jest o moich pasjach postanowiłam dodać jeszcze zakładki dotyczące czegoś co kocham od dziecka - KONI ;)
♥♥♥♥♥
Pojawiło  się kilka nowych stron i jeszcze kilka prawdo podobnie się pojawi ;)
Mam do was pytanko wie ktoś może jak zmienić wygląd menu na blogu ? Mam z tym problem i nigdzie nie mogę znaleźć instrukcji ;/
A teraz jeszcze taka sprawa jutro prawdo podobnie przyjdzie moja figurka konia z Collecty ;)
Jej zdjęcie możecie oglądać w nagłówku ;)
♥♥♥♥♥
Więc teraz od kilku dni zajęłam się budową stajni aby przywitać nowego gościa ;)
Niedługo pojawią się zdjęcia ;) chyba że będzie tak okropne,że wstyd będzie gdziekolwiek to umieścić ;)
♥♥♥♥♥
I ostatnia już dzisiaj rzecz ;)
Pytanie do wszystkich projektantek z Top Model , które dostały wyróżnienia w konkursie strój dla Liv.
Macie już te długopisy , bo mi jeszcze nie przyszły a wysłano listem zwykłym 18 czerwca więc już dawno u mnie powinny być :/
♥♥♥♥♥
To tyle na dzisiaj do następnego posta Marina  ;)
Czytaj dalej...

Recenzja książki ,,Fashion book"


Hejka Kochani ! 
Dzisiaj mam dla Was recenzję książki , która wczoraj do mnie przyszła ;)
Mama zamówiła mi ją w nagrodę za świadectwo z czerwonym paskiem ;)
No ale do rzeczy;)
Tak wygląda okładka książki:
Książka kosztowała ok. 20, 00 zł ( przecena była ;))
Znalazłam jedyną książkę za tak tanio inne kosztowały ok.30 zł, więc udało mi się zaosczędzić ;)
Książka ma 127 stron , z czego na końcu znajduje się czysty szkicownik i szablony modelek do za projektowania ubrań.

,,Jest to poradnik dla osób, które chcą rozpocząć przygodę w świecie mody. 
stworzona została przez Marie Vendittelli, która już od 20 lat tworzy własne projekty, ubrania i dodatki, a także przez ilustratorkę Sophie Griotto. Griotto tworzyła między inni dla Diora i Clarins oraz czasopism takich jak ELLE i Galeries Lafayette.
"Fashion Book" podzielona jest na kilka głównych rozdziałów, a w każdym znajduje się wiele rad, ćwiczeń oraz informacji. Pierwszy rozdział poświęcony został nauce rysowania sylwetki. Za pomocą prostych obrazów, mnóstwa wskazówek i przedstawienia proporcji ciała i twarzy, autorki książki przeprowadzają czytelnika przez podstawy, które powinien opanować projektant. Kolejny, już trochę dłuższy i bardziej skomplikowany, rozdział skupia się na projektowaniu stroju. Tu również nie brakuje masy ćwiczeń, rad i ciekawostek ze świata mody, jednak tym razem dotyczą one głównie kolorów i tkanin.

Gdy przejdzie się już przez te dwa pierwsze rozdziały i opanuje podstawy, zaczyna się prawdziwa praca projektanta, gdyżkolejna część skupia się na określaniu swojego stylu i wymyślaniu kolekcji wiosna-lato oraz jesień-zima. Te dwa typy kolekcji rządzą się swoimi prawami, a dzięki temu poradnikowi czytelnik dowie się jakie typy tkanin czy modele najlepiej pasują do obranej pory roku. Jest to książka o modzie i projektowaniu ubrań dlatego też nie mogło w niej zabraknąć przedstawienia różnych typów ubrań. 

Po zaprojektowaniu kolekcji, a przynajmniej po zapoznaniu się z zasadami i wieloma ciekawymi wskazówkami, pora na krótką historię domów mody - haute coutre, a następnie co nieco o najważniejszym wydarzeniu projektanta - pokazie mody. Na koniec czytelnik, przyszły projektant mody, otrzymuje garść informacji i ćwiczeń dotyczących makijażu oraz fryzur, które dopełniają naukę przedstawiania modelek. No i oczywiście w takiej pozycji nie mogłoby zabraknąć szkicownika na samym końcu.

Uważam, że jest to naprawdę dobry poradnik. Wszystko w nim jest bardzo przejrzyste, zrozumiałe i na pewno pomocne.Świetne w "Fashion Booku" jest to, że nie jest to tylko sucha teoria. Mamy tu tak wiele praktyki i całe mnóstwo ćwiczeń różnego rodzaju, które nie skupiają się tylko na rysowaniu, ale także na doborze elementów i poszukiwaniach. Między nauką i ćwiczeniami czytelnik poznaje również postacie największych projektantów i pełno informacji o świecie mody.
"Fashion Book" już na pierwszy rzut oka prezentuje się naprawdę ciekawie. W środku znajduje się mnóstwo świetnych ilustracji zarówno modelek, strojów, dodatków, jak i na pozór mało ważnych elementów - takich jak np. taśma klejąca, na której zaczepiona jest rada. Wszystkie obrazki zostały przedstawione dosyć szczegółowo, każdy jest inny i to wszystko nadaje tej książce naprawdę niesamowity klimat, inspiruje i pobudza wyobraźnię - aż chcę się tworzyć!

Bardzo miło będę wspominać "Fashion Book", mimo iż nie na pewno nie wiążę swojej przyszłości z modą. W tej książce znalazłam wiele świetnych inspiracji modowych, które na pewno wykorzystam. Jednak przede wszystkim w końcu zyskałam wiele wskazówek i rad dotyczących rysowania postaci. Polecam ten poradnik. Może i nie jest on za gruby, ale posiada mnóstwo istotnych informacji i z pewnością jest wart swojej ceny."



Źródło powyrzszego tekstu : Recenzjum.pl



Kilka zdjęć książki pochodzących z grafiki Google . Niestety nie miałam chwili czasu aby zrobić jej zdjęcia może w przyszłości uzupełnię ten post ;)

To ja się z Wami żegnam ;)
Do następnego posta ;)
Marina ;)
Czytaj dalej...

Beauty & the Beast by marina1999@

Hejka Kochani!
Dzisiaj mam dla was Szkołę rysowania tej oto ślicznej parki ;)

Zdjęcia są dosyć wyraźne i lepiej opisują co należy zrobić więc dużo pisać nie będę;) 




Zaczynamy jak zwykle od szkicu:


Potem malujemy skórę ......








......i włosy. Następnie makijaż ( niestety nie mam zdjęcia ale na innych zdjęciach możecie go zobaczy ;)









A teraz czas na suknię;




                    1.Delikatnie jasno różową kredką zaznaczamy kolor na rękawiczkach i górze gorsetu.
2.Cieniujemy trochę ciemniejszym różowym.
3.Tak samo postępujemy z dolną częścią gorsetu i falbaną na sukni używając ciemnych różowych kolorów.
4.Zaznaczam kontur górnej części spodu sukni różową kredką .

5.Cieniujemy kolorami widocznymi na zdjęciu.
6-7.Malujemy i cieniujemy dół sukni.
8.Wystającą falbankę zacieniowujemy jasno szarą kredką a potem cieniujemy ciemno szarą (10.)
9.Malujemy pantofelki.


1.Poprawiamy kontury róży. 
2.Kontury wypełniamy kolorem.


wyżej macie pokazane jak zrobiłam kokardki,które nakleiłam na suknię ( fotografia niżej)


A skoro jest Piękna to musi być i Bestia ;)
Nie za bardzo wiem jak wytłumaczyć jak go narysować . Możecie Bestię przerysować z jakiejś kolorowanki, bądź ilustracji z internetu. Na zdjęciach poniżej pokazałam jak powstawał krok po kroku może to wam pomoże.:)


Teraz kolorujemy Bestię a kolorować to chyba każdy umie ;)
( powiększcie sobie troszkę zdjęcia  będzie lepiej widać szczegóły ;)



Jeszcze tylko podpis ,napis i GOTOWE ;)




Jeżeli chcielibyście pochwalić się swoim dziełem wykonanym według moich tutoriali to zapraszam was do wysyłania ich na mój adres e-mail 
marylciucha@vp.pl
DO NASTĘPNEJ SZKOŁY RYSOWANIA :)

Czytaj dalej...
Pozytywny Misz-Masz © 2015. Wszelkie prawa zastrzeżone. Szablon stworzony z przez Blokotka